امروز : 29 خرداد 1398::14:43
کد خبر : 2395
سه شنبه 25 آبان 1395 - 17:51

مبارزه با رباخواران در شرایع آسمانی و چرایی گسترش بانکداری ربوی در جهان مدرن(2)

حرمت اولیه ربا در تورات و رواج رباخواری در میان یهودیان!

پایگاه صهیون‌پژوهی تیه: رباخواری، رمز اضمحلال اقتصاد و رواج مفت‌خوری و اشتغال کمتر و تورم بیشتر در اقتصاد است؛ ولی متاسفانه رباخواری از طریق سیستم یهودیزه بانکداری، به سراسر جهان راه پیدا کرده است. در این قسمت از این مقاله، به حرمت اولیه رباخواری در میان یهودیان و البته شیوع گسترده رباخواری در میان یهودیان فعلی، پرداخته شده است.

حرمت اولیه ربا در تورات و رواج رباخواری در میان یهودیان!

سرویس اقتصادی پایگاه جامع حوزوی صهیون‌پژوهی تیه - میلاد پورعسگری: بی شک یهودیت، تداوم دین اسلام حنیف ابراهیمی بوده است و رباخواری در آن حرام بوده است؛ ولی حاخام‌های دنیاپرست یهودی ، با تحریف کلام خدا و در تفسیرهایی چون تلمود، رباخواری را کم‌کم جائز دانستند و آن را به تمام دین الهی شیوع دادند. در بخش دوم این مقاله به چگونگی حرمت اولیه قطعی رباخواری در تورات و شیوع تدریجی رباخواری در میان یهودیان خواهیم پرداخت. در بخش اول این مقاله به بحث «رباخواری یهودی در حجاز قبل از اسلام و مبارزه اسلام با آن» پرداختیم و در قسمت بعدی چگونگی رواج رباخواری در میان مسیحیان خواهیم پرداخت.

ربا جنگ با خدا- رباخواری یهودی- سایت تیه

 

حرمت اولیه و قطعی ربا  در تورات

یهودیت نسبت به زمان خود، از شریعت جامع و کاملی برخوردار بود. احکام الهی که بر حضرت موسی علیه السلام نازل می شد و قوم یهود بر طبق آن عمل می کردند، در تورات گرد آمده بود. امروزه از تورات اصلی اثری در دست نیست و نسخه فعلی آن بعد از دوران اسارت(19) و به دست علماء یهود نوشته شده است.

با وجود این، وقتی به نصوص فعلی تورات می نگریم، به روشنی پیداست که ربا در شریعت یهود، همانند سایر شرایع آسمانی، حرام بوده است و رباخواران علاوه بر استحقاق کیفر های اخروی، محکوم به مجازات های دنیوی از قبیل روزه گرفتن، کفّاره دادن و تازیانه خوردن می شدند. حال به نقل از برخی از این نصوص می پردازیم:

«زمانی که مالی را به یهودی فقیرقرض دادی، رفتار تو با او مانند رفتار طلبکار ربا دهنده نباشد و از وی مطالبه ربا نکن.»(20)

«اگر برادرت فقیر شد و دست نیاز به سوی تو دراز کرد او را یاری کن، خواه غریب باشد یا هم‌وطن تو؛ او را کمک کن تا همراه تو زندگی کند و از او ربا نگیر و از خدای خود بترس!»(21)

«از برادرت هیچ سودی طلب نکن، نه بر پول نقد ونه بر طعام و نه بر هرچیزی که قرض داده می شود. فقط به بیگانه می توانی قرض بدهی.»(22) از این عبارت، استفاده کرده اند که گرفتن ربا از غیر یهودی اشکال ندارد.

در کتاب «سلمونیک و شولحان عادوخ» که متون احکام دین یهدند، بعد از ذکر انواع ربا، آمده است: « شهادت رباخوار مردود است و عمل او در حد ّ شرک و یک کار پست حیوانی است.»

رباخواری یهودی- سایت تیه

جواز گرفتن ربا از غیر یهودیان

 همچنین موسی بن میمون فیلسوف، طبیب و تلمود شناس یهودی در کتاب خود «ید-حزقاة» به معنی «دست قدرتمند» می گوید: «ما برای برطرف کردن نیاز به بیگانه قرض نمی دهیم، بلکه برای گرفتن بهره و تحمیل خواست خودمان این کار را می کنیم؛ در حالی که چنین کاری با برادران یهودی مان حرام است.»(23)

در واقع این نژاد پرستی و قوم گرایی یهود مختص به مساله ربا نمی باشد بلکه در باب امانت نیز چنین عقیده ای ورفتاری دارند، چنان که قرآن کریم در آیه 75 سوره آل عمران به آن اشاره کرده است؛

وَ مِنهُم إِن تَأمَنهُ بِدینارٍ لَایُؤدِّهِ إلیک اِلّا مَادُمتَ عَلَیهِ قَائِماً ذَلکَ بِأَنَّهُم قَالُوا لَیس عَلینَا فی الاُمِّیینَ سَبیلٌ و یَقُولُونَ علی اللهِ الکَذِبَ و هُم یَعلَمُونَ. «و از اهل کتاب کسی است که اگر او را بر مال فراوان امین شماری،آن را به تو باز می گرداند؛ و از آنان کسی است که اگر او را به یک دینار امین شماری، آنرا به تو باز نمی گرداند، مگر آنکه همواره بالای سرش بایستی [و مال خود را بروی با سخت گیری از او بستانی] این بخاط آن است که آنان گفتند: [چون ما اهل کتابیم] رعایت کردن حقوق غیر اهل کتاب به عهده مانیست،[و در ضایع کردن حقوق دیگران گناه و عقوبتی نداریم] و اینان [ در حالی که باطل بودن گفتار خود را] می دانند بر خدا دروغ می بندند.»

یهودیان درباره این رفتار زشت خود این توجیه را به کار می برند «لیس علینا فی الامیین سبیل»، علامه طباطبایی در تفسیر این عقیده یهود می فرماید: «آرى این طائفه خود را اهل کتاب و غیر خود را اُمّى و بى سواد مى خواندند، پس اینکه گفتند: بى سوادها بر ما سبیلى ندارند، معنایش  این است که غیربنى اسرائیل حق ندارد که بر بنى اسرائیل مسلط شود و به این ادعاى خود رنگ و آب دین زده بودند، به دلیل اینکه قرآن دنبال جمله مورد بحث فرموده: ((و یقولون على اللّه الکذب و هم یعلمون ...))، با اینکه خود مى دانند دروغ مى گویند، دروغ خود را به خدا نسبت مى دهند. آرى یهودیان اینطور معتقد بودند – همچنان که امروز هم همین عقیده را دارند - که تافته اى جدا بافته اند و در درگاه خداى تعالى احترام و کرامت خاص به خود را دارند و آن این است که خداى سبحان نبوت و کتاب و حکومت را به ایشان اختصاص داده، هیچ قومى دیگر نمى تواند داراى چنین امتیازاتى بشود، پس سیادت و تقدم بر دیگران هم خاص ایشان است و از این اعتقاد باطل؛ نتیجه ها و بر این پایه سست دیوارها چیدند و مثلاً غیر اسرائیلى را محکوم کردند به اینکه باید حقوقى را که خدا فقط براى آنان تشریع کرده، رعایت کنند، ایشان ربا بخورند و دیگران ربا بدهند و کمترین اعتراضى هم نکنند، مال مردم را بخورند و صاحبان مال چیزى نگویند، حقوق مردم را پایمال کنند و کسى حق حرف زدن نداشته باشد، براى اینکه تنها اهل کتاب ایشانند و دیگران اُمّى و بى سواد، پس اگر خوردن مال مردم حرام است براى غیر اسرائیلى است که نمى تواند مال اسرائیلى را بخورد و همچنین براى اسرائیلى تنها خوردن مال اسرائیلى دیگر و پایمال کردن حقوق اسرائیلى دیگر حرام است ، اما مال غیر اسرائیلى و حقوقش بر اسرائیلى مباح است!»(24)

قوانین حمایت از بدهکاران

در آیین یهود، علاوه بر تحریم ربا، احکام و قوانینی در حمایت از بدهکاران وضع شده بود و گرفتن وثیقه جز با شرایط خاص، برای طلبکار جایز نبود. در تورات  می خوانیم: «چون بر همسایه خود قرض دهی، برای گرفتن گرو به خانه اش داخل مشو، بلکه بیرون بایست تا شخصی که به او قرض می دهی، گرو را نزد تو بیرون آورد و و اگر مرد فقیر باشد، در گرو او مخواب و به هنگام غروب آفتاب، گرو او را به او پس بده تا در رخت خود بخوابد و تو را برکت دهد.»(25)

بر اساس قانون «انفکاک سال هفتم» هر طلبکاری موظف بود قرضی را که به برادر یهودی خود داده بود، ببخشد. در این باره، در تورات آمده است: «اگر یکی از برادرانت فقیر باشد، دل خود را سخت مساز و دستت را بر برادر فقیر خود مبند، بلکه البته دست خود را گشاده دار و به قدر کفایت و موافق احتیاج او به او قرض بده و بر حذر باش، مبادا در دل تو فکر ناپسند باشد و بگویی سال هفتم، یعنی سال انفکاک نزدیک است و چشم تو بر برادر فقیر خود بد شده و چیزس به او ندهی و او از تو نزد خداوند فریاد برآورد.»(26)

images/upfiles/20161115/جنگ‌های-صلیبی-و-رباخواری-یهود.jpg

عدم رعایت یهودیان در اجرای احکام ضد ربای کتاب خدا

 اما به تدریج، در اثر حرص و مال دوستی به معاملات ربوی دست زدند و کار به جایی رسید که هنگام فقر و بی چیزی بدهکاران، پسران و یا خود آنان را به جای طلب خویش، می گرفتند و به بندگی در می آوردند. تورات به بد رفتاری یهودیان با هم کیشان خود، چنین اشاره می کند:

«فریاد مردم و زن های آنان بر ضد برادران یهودی خود بلند بود. در میان آنان کسانی بودند که می گفتند: ما پسران ودختران خود را به امانت می گذاریم تا گندمی بگیریم و سدّ جوع کنیم. عدّه ای دیگر می گفتند: ما مزارع و باغ ها و خانه های خود را به گرو می گذاریم تا لقمه نانی در گرسنگی بدست آوریم و گروهی می گفتند: ما نقره قرض گرفتیم تا بتوانیم مالیات پادشاه را بدهیم و الان وضعیت ما مانند سایر برادرانمان می باشد که جملگی ضعیف و تنگ دستیم و فرزندان ما به اسارت گرفته شده و چیزی دیگر برایمان نمانده است.»(27)

متون تاریخی یهود نیز گواهی می دهد که آنان حتی به یکدیگر رحم نکردند و حرمت ربا در بین یهود را زیر پا نهادند و علاوه برگرفتن ربا از یهودیان، بدهکاران را به اسارت می گرفتند و گاهی به عنوان برده به سایر ملت ها می فروختند.

نجمیا نبی بعد از مشاهده ی وضع ناهنجار مردم و شنیدن فریاد آنان، رباخواران را مورد توبیخ و ملامت قرار داده و گفت: «هنگامی که ناله های آنان را شنیدم، بسیار غضبناک شدم و بزرگان و والیان آنها را مورد سرزنش قرار داده و گفتم: شما چه طور از برادران خود ربا می گیرید!؟ سپس جماعت بزرگی را علیه آنان برانگیختم و به ایشان گفتم: ما بر حسب توان خود یهودیانی را که به سایر امّت ها فروخته شده اند، می خریم و شما که برادرانتان را می فروشید، دوباره آنان به ما فروخته می شوند! پس آنها ساکت شدند و جوابی برای گفتن نداشتند.»(28)

علت این زیاده خواهی را می توان در علاقه زیاد یهود به پول و ثروت دانست، در همین رابطه می توانیم به این نکته اشاره کنیم که در میان تمام ملل مختلف، یهودیان به عنوان افراد سودجو که علاقه ی ویژه ای به پول دارند، شناخته می شوند. برای مثال، در مجارستان این گفته بر سر زبان هاست که «حتی یهودیان هم مرم مقدس ما را می پرستند.» [سکه طلای این کشور، نقشی از مریم را بر خود دارد] و در روسیه می گویند: «زرد رنگ محبوب یهودیان است». و در آلمان هم جمله مشابهی رواج دارد « زرد محبوب ترین رنگ در میان یهودیان است». این سود پرستی که یهودیان آن را مشروع می دانند زیر بنای رفتار های تجاری و اقتصادی آنها می باشد.(29)

چگونگی جواز ربا در تلمود (شرح مفصل تورات)

در قرن های بعد هم یهودیان دست از رباخواری برنداشتند و روز به روز بر دامنه فعالیت های ربوی خود افزودند؛ ستمی را که بنی اسرائیل در معامله با دیگران روا می داشتند، به خودشان برگشت و کم کم برای دریافت ربا در نزد خودشان نیز نقشه کشیدند. بعضی از مفسران تلمود، به نیازمندان اجازه دادند که قرض ربوی بگیرند تا زیان نبینند؛ بعضی نیز اجازه دادند – اگر قرض برای نیاز های زندگی باشد – عالمان یهود با یکدیگر معامله ربوی کنند به این شرط که ربا بیش از یک پنجم اصل قرض «20درصد» نباشد و در پرداخت ربا، نیّت، هدیه دادن باشد و با موافقت دو طرف صورت گیرد. همچنین رفتار به این قاعده ، نباید آنقدر تکرار شود که به توده مردم و ناآگاهان سرایت کند.

همچنین آنان قرض ربوی شاگرد از استاد و پرداخت سود به عنوان هدیه را جایز دانستند. برخی نیز یک فرد غیر یهودی را برای گرفتن قرض ربوی از یهودی دیگر واسطه می کردند که این رفتار آنان مورد اعتراض برخی از عالمان یهود قرار گرفت؛ هرچند برخی نیز آن را روا دانستند. گسترش ربا تا آنجا پیش رفت که دیدگاه پیشین درباره ربا را رد کردند و زشتی آن را نادیده گرفتند؛ و با توجه به تغییر اوضاع جهان و فعالیت های اقتصادی رواج بهره بین یهود و غیر یهود را جایز دانستند(30) به طوری که امروزه غالب بازار ها و موسسات پولی دنیا تحت تصرف آنان است.(31)

تاریخ اقتصادی یهودیان در قرون و اعصار گذشته چنین می نمایند که حرفه وام دادن [ربا] در حیات اقتصادی این مردم نقش مهم و بلکه حتی نقش بسیار مهمی ایفا کرده است. در تمام مراحل تاریخ یهودیت با این موضوع برخورد می کنیم و سابقه آن حتی به دوره آوارگی یهودیان هم می رسد.(32)

در ادوار اوج حکومت یونان، یهودیان ثروتمندی بودند که نیاز های مقامات عالی رتبه ی دربار را مرتفع می کردند و یهودیان فقیرتر نیز به افراد تهی دست تر از خود وام می دادند.مقامات روم نیز با این کسب و کار یهودیان بیگانه نبودند. همین وضع در میان اعراب  در سال های پیش از ظهور اسلام رواج داشت و یهودیان به آنها وام می دادند و اعراب نیز اعتقاد داشتند که این حرفه مختص یهودیان است و ظاهراً درخون آنها جریان دارد.(33)

منابع و مآخذ این بخش از مقاله:

19- دوران اسارت اشاره به  دو واقعه دارد؛ 1- جنگ با آشوریان در سال 733ق م که یهود شکست خورد و عده زیادی از یهودیان به اسارت برده شدند، ولی با این حال بیت المقدس نصرف نشد . 2- جنگ با بابل، که توسط «بخت النصر» واقع شد که طی آن بیت المقدس تصرف و معبد سلیمان ویران شد. که مراد از دوران اسارت همین اتفاق می باشد.

20- سفرخروج، باب22، فقره25.          21- سفرلاویان، باب25، فقرات37-35       22- سفرتثنیه، باب23، فقرات20-19 .

23-  سایتwww.afsaran.ir ، تارخچه ظهور ربا در مسیحیّت.     24- تفسیر المیزان،ج3، ص413و412 . 

25- سفرتثنیه، باب24، فقرات14-10.                 26- سفرتثنیه، باب15، فقرات10-7.      27- سفرنجمیا، باب5، فقرات6-1.

28- سفرنجمیا، باب5، فقره 6 به بعد.             

29- سومبارت، ورنر، (1384)، یهودیان و حیات اقتصادی مدرن، رحیم قاسمیان، چاپ اول، تهران، نشرساقی، ص147.

30- سایت www.farsnews.com ، گروه فرهنگی / حوزه آئین و اندیشه، نظر دین یهود درباره ربا خواری.

31- ربا «پیشینه تاریخی ربا، ربا در قرآن و سنت، انواع ربا و فرار از ربا»، ص52-49.

32- یهودیان و حیات اقتصادی مدرن، ص317  .                      33- یهودیان و حیات اقتصادی مدرن، ص319 .

 

مطالب مرتبط:

- سایت جنبش مردمی ممانعت از جنگ با خدا

- رباخواری یهود و ساختار مالی جدید اروپا (1)

- باز هم فریاد: مراجع از ربا می‌گویند

- هم‌فکری مراجع دینی و اقتصاددانان؛ لازمه تشکیل اقتصاد با ثبات و غیرربوی

- امام (ره): باوجود "ربا" جمهوری اسلامی نیستیم

- ویژه نامه ربا، جنگ با خدا در سایت جامع راسخون


منبع : اختصاصی پایگاه جامع حوزوی صهیون‌پژوهی تیه
کد خبرنگار : 12








chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد
منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.





اردو
تبلیغ کانال
ویژه نامه روز قدس
صوت
فیلم
کاریکاتور
اینفوگرافی
اخبار
پربازدیدترین
پیشنهادسردبیر
همایش ها
محصولات
اساتید