امروز : 05 مرداد 1396::17:36
کد خبر : 1500
چهارشنبه 01 ارديبهشت 1395 - 09:44

برای شبه روشنفکرانی که سنگ سید مرتضی آوینی را به سینه می‌زنند!

روشنفکرنمایی و غربزدگی و تقلید در سینمای ایران

پایگاه صهیون پژوهی تیه: شهید سید مرتضی آوینی، زبان صریح و بدون رودربایستی داشت و همین صراحت و تأکید بر اصول، موجب شده بود که از سوی جناح‌های مختلف فرهنگی و هنری موردحمله و هجوم قرار گیرد. اما این هجوم بیشتر و به‌صورت جدی‌تر از سوی طیفی بود که ریشه‌های خود را در تاریخ به‌اصطلاح روشنفکری این دیار جستجو می‌کرد و خویش را مدعی تجدد و آزاداندیشی و انواع و اقسام "ایسم" ها می‌دانست.

روشنفکرنمایی و غربزدگی و تقلید در سینمای ایران

سرویس هنر و رسانه پایگاه جامع حوزوی تیه: یکی از پرچالش‌ترین و بی‌پرده‌ترین این هجمه‌ها در همایشی صورت گرفت که پس از دهمین جشنواره فیلم فجر در بهمن 1370، تحت عنوان «سمینار بررسی سینمای پس از انقلاب» در دانشکده سینما و تئاتر برگزار شد. در آن سمینار، تقریباً همه آن‌هایی که ادعای سینمای روشنفکری و شبه روشنفکری داشتند و خود را اخلاف موج نو اواخر دهه 40 و اوایل دهه 50 می‌دانستند، سید مرتضی آوینی را به قول خودش به محاکمه کشیدند. بد نیست دوستان شبه روشنفکر یا آنان که به‌اصطلاح «نو آوانگارد» هستند و پس از انقراض سلسله روشنفکری در غرب، تازه باد این تفکر منسوخ به آن‌ها رسیده تا از قبلش خود را خنک  کنند ، این مطلب را بخوانند. آیا واقعاً سید مرتضی آوینی که سنگش را به سینه می‌زنند، همین آوینی است؟!
 
سعید مستغاثی
 
خود آوینی بخشی از فضای آن سمینار بهمن 1370 را این‌گونه شرح می‌دهد:
"...جماعت ، عجیب برآشفته بودند و دیگر حتی رعایت پرستیژ را هم که از اهم واجبات آداب روشنفکری است ، نمی‌کردند. توی سؤالات یکدیگر می‌دویدند و اجازه حرف زدن به من نمی‌دادند. اول، خانم نجم(مجری جلسه) خودش هم به‌جانب مخالفان سخنان من غلتیده بود اما بعد که برآشفتگی و پرخاشگری آنان را دید، آهسته گفت "عجب دیکتاتورهایی شده‌اند"... و راست می‌گفت ؛ هرکس یک دیکتاتور کوچک در درون خود دارد که اگر میدان پیدا کند، سر برمی‌آورد. تابه‌حال ما متهم به دیکتاتوری بوده‌ایم ؛ دیکتاتورهایی در اقلیت ! تا هنگامی‌که این جماعت سخن می‌گویند و ما ساکتیم ، چیزی نیست اما وای از آن هنگام که ما هم بخواهیم چیزی بگوییم. فریاد برمی‌دارند که "آی! آزادی نیست. به کسی اجازه حرف زدن نمی‌دهند این دیکتاتورها!" ... و با این حساب ، مردگان بهترین مرد مانند.
دیکتاتوری به چیست؟ دیکتاتوری در ابراز نظر مخالف است و یا در عدم تحمل نظر مخالف؟ خدا می‌داند اگر این سه چهار نفر هم نبودند که حرفی بزنند درس گروهی به تعارف برگزار می‌شد و کلاه از سر برداشتن و برای یکدیگر لبخند زدن ... و هیچ. کدام برخورد اندیشه‌ها ، دوست من؟!!  آقایان و خانم‌ها به‌جای آنکه با من به مباحثه در مسائل نظری سینما بنشینند تلاش می‌کردند که با توسل به مشهورات دم‌دستی و ابراز احساسات مرا آزار دهند و حتی خانمی متوسل شد به اسلحه زنانه و گریه کرد. بله ! واقعاً گریه کرد. و من اگرچه برنیاشفته بودم اما سخت جاخورده بودم که چرا این جماعت چنین می‌کنند؟
 
سعید مستغاثی
 
در میان یادداشت‌هایی که برای من می‌رسید کار به فحاشی هم کشیده بود و خانم نجم از خواندن بعضی یادداشت‌ها که حاوی فحش بود ، خودداری می‌کرد. گفتم :"باور کنید! من قصد توهین نداشتم ، این شما هستید که به شنیدن حرف‌های خلاف تصور غالبی که در باب سینما وجود دارد ، عادت ندارید. شما برآشفته‌اید که چرا کسی خلاف عرف معمول شما سخن گفته است و می‌انگارید که مورد توهین واقع‌شده‌اید"....و هنوز سخت در این فکر بودم که این جماعت سیاست‌گذاران سینمای ایران با کمک استادان دانشکده‌ها و منتقدان مجله فیلم و برنامه‌های تلویزیون و ...با اتکا به تئوری مؤلف و جشنواره‌های اروپایی عجب ماری کشیده‌اند که دیگر به دانشجویان سینما نمی‌توان فهماند که "مار" را واقعاً چطور می‌نویسند و چاره‌ای هم نیست چراکه هرچه با سطحی‌نگری و ظاهرگرایی عقل متعارف غرب‌زده نزدیک‌تر باشد ، آسان‌تر موردقبول واقع می‌شود..."
 
سعید مستغاثی
 
 شگفتا ! همان‌هایی که در آن سمینار ، سید مرتضی آوینی را "بازجویی" کردند ، پس از شهادت آوینی ، بیش از همه سنگ او را به سینه زدند و سعی داشتند تا از این کلاه برای خود نمدی ببافند! از فضای ضد فرهنگی سال‌های سازندگی و اصلاحات استفاده کردند و هر آنچه سید مرتضی نقد و نفی کرده بود را به او نسبت دادند و این از هر نوع بازجویی و محاکمه سید اهل‌قلم  در آن سمینار ، فجیع‌تر بود. او را سمبل روشنفکری خواندند ! و طرفدار تجدد !! و ... با استفاده از رسانه‌های متعدد ، سعی در مصادره به مطلوب وی کرده و می‌کنند. سخنان و نوشته‌هایش را سانسور کردند و آنچه از او مطلوب نظرشان بود ، نشر دادند و آنچه نمی‌پسندیدند و تیشه به ریشه خود می‌دانستند ، پنهان ساختند،
ازجمله متن سخنان شهید آوینی در آن سمینار که به‌صورت متن شسته‌ورفته و همراه با جواب  به سؤالات متعدد(که فرصت پاسخ‌گویی‌اش در آن سمینار دست نداد) در شماره اول سال دوم فصلنامه سوره سینما در بهار 1371 توسط خود شهید آوینی منتشر شد. 
 
سعید مستغاثی
 
در آن نوشته مهم ، شهید آوینی درباره بسیاری از عقاید و باورهایش ، بی‌پرده و صریح با ذکر مصادیق سخن گفت و نوشت؛ از تعریف سینما و مخاطب ، عرفان و جریان سینمای روشنفکری ، سینمای ملی و سینمای هنری و سینمای موج نو ، دانشکده‌های هنری و نگرش‌های هنری ، پس‌زمینه‌های جریان‌های فکری معاصر و سنت روشنفکری و غرب‌زدگی و عرفان زدگی و ...و بسیاری از مسائل مبتلابه جامعه فرهنگی و هنری و فکری ما که گویا برای همین امروز گفته‌شده است. به نظر می‌آید باید بارها و بارها آن متن را به‌دقت مطالعه کرد تا اگر برای مقاصد گروهی و باندی، علم  سید مرتضی آوینی را بلند  کرده‌ایم ، لااقل حرف‌ها و نظرات و باورهای او را تحریف نکنیم. 
به مناسبت سالگرد شهادت سید مرتضی آوینی، بخشی از آن سخنان و نوشته‌ها را ازنظر می‌گذرانیم، اگرچه بیش از 24 سال از تاریخ آن گذشته ولی به نظرم خیلی به‌روز است. 
"...چرا سینمای پس از انقلاب ، هویتی ایرانی ندارد و چرا سینمای ایران از جواب گفتن به غایات فرهنگی و انقلابی این امت عاجز است و چرا اصلاً سیاستگزاران سینمای  ایران ، سینما را چون رسانه‌ای که ماهیتاً می‌تواند منشأ تحولات فرهنگی باشد ، باور نکرده‌اند و به دستیابی به یک سینمای کوچک نیمه تجربی و کاملاً غیرحرفه‌ای اکتفا کرده‌اند؟
سینمای کنونی ایران هویتی ایرانی ندارد و هواداران آن در خارج از کشور، عموماً مخالفان انقلاب اسلامی و منتقدان جشنواره‌ای هستند و اصلاً این سینما ، مردم را مخاطب خویش نمی‌داند ، چه در داخل کشور و چه در خارج کشور.
 
...حال‌آنکه این سینما فقط در ظاهر و در حیطه اشیاء و فضاها ، ایرانی است و در باطن ماهیتی کاملاً غرب‌زده و استشراقی و توریستی دارد. اگر ایرانی گری این است ، که این امر منحصر به سینمای پس از انقلاب نیست. آن‌ها که پیش از انقلاب را به یاد می‌آورند، می‌دانند که اصلاً مروج این صورت از ایرانی گری ، دربار پهلوی بوده است تا آنجا که حتی تیمسار خسروانی ، خانه‌ای داشت که معماری آن از معماری کویری یزد و نائین و اردکان تقلیدشده و حتی نمای بیرون آن کاه‌گلی بود.
 
حرف بنده این است که نگاه فیلم‌های "نقش عشق" و "نار و نی" و "هامون" و ...به ایران و ایرانی گری، نگاهی توریستی و استشراقی است و اصالت ندارد و درست بالعکس معتقدم که این تحول باید از ژرفنا و ریشه صورت بگیرد. سینماگران بزرگی چون فورد و هاکز را نیز کسی نباید ازلحاظ مضامین آن‌ها بپذیریم . سینمای آمریکا ازلحاظ اتحاد مضمون و تکنیک و همراهی این دو با یکدیگر قابل‌تحسین است نه ازلحاظ مسائل دیگر ؛ سینمای آمریکا توانسته است منشأ یک تحول فرهنگی بزرگ در سایر مجامع انسانی کره زمین شود و این با صرف‌نظر از این معنا که غایات این تحول ، استکباری و شیطانی است ، باید مورد تحسین قرار گیرد. شکی نیست که غایات سینمای آمریکا ، شیطانی است و اگر در مقام مضمون بخواهیم به سینمای غرب بنگریم چه در آمریکا و چه در اروپا و چه در شرق سیاسی ، چیزی جز انحطاط نخواهیم دید.
 
درست بالعکس سینمای ایران گرفتار بحران هویت است و این بحران به این دلیل ایجادشده که سینما ، از مردم و غایات فرهنگی مقدس آنان دور است. فیلم‌های سینمای ایران پس از انقلاب عموماً سعی دارند که از انقلاب رد شوند و به همین دلیل غالباً هیچ نشانی از این زمان و مشخصات فرهنگی و اجتماعی آن در فیلم‌ها وجود ندارد. فیلم‌های امسال را ازنظر بگذرانید. به‌جز معدودی از فیلم‌ها ازجمله بدوک ، هور در آتش ، وصل نیکان ، پوتین و چند فیلم دیگر ، باقی فیلم‌ها از داستان‌هایی کاملاً مستقل از زمان و شرایط اجتماعی و سیاسی برخوردارند و حتی به تاریخ گذشته ایران نیز اشاره ندارند: دلشدگان ، مسافران ، بانو ، دونیمه سیب ، دو نفر و نصفی ، شتاب‌زده ، نرگس ، سیرک بزرگ ، جیب‌برها به بهشت نمی‌روند ، اوینار ، شهر در دست بچه‌ها ، دره شاپرک‌ها ، دیگه چه خبر ؟ ، برخورد ، آقای بخشدار ، قربانی ، خمره ، مسافران دره انار  و ...آنچه کارگردان‌ها را به این سمت رانده، آن است که اصلاً سینمای ایران و سیاست‌گذاری‌ها و برنامه‌ریزی‌های آن در خلأ یک بی‌هویتی مزمن، گم‌شده‌اند و معیار موفقیت در کار سینما ، برنده شدن در جشنواره‌های اروپایی است و البته برنده شدن چیز بدی نیست ، منوط بر آنکه این حضور جشنواره‌ای به‌مثابه یک ضرورت محوری واصلی موردتوجه قرار نگیرد و نگرش ما نسبت به جایزه‌هایی که به فیلم‌ها می‌دهند ، منفعلانه و از سر سخطی و شیفتگی نباشد و بتوانیم تأثیرات بد این جایزه‌ها را بر فرآیند فیلم‌سازی داخلی کنترل کنیم.
 
سعید مستغاثی
 
سینمای ما یک سینمای جهانی نیست. جشنواره‌ای است. میان این دو تعبیر فرق بسیار است. فیلم‌های کوروساوا به‌شدت ژاپنی است و حتی آنجا که مکبث و شاه لیر را می‌سازد ، هرگز مرعوب فرهنگ انگلیسی نیست و بلکه صورت مثالی مکبث و شاه لیر را اقتباس می‌کند و به آن هویتی ژاپنی می‌بخشد. شما چنین فیلم‌سازی را در داخل ایران و با هویت ایرانی به من نشان دهید ؛ حتی مصطفی عقاید هویتی اسلامی دارد. سینمای ما یک سینمای محلی کوچک  با ذائقه اروپایی است و کارگردانان آن ، در فضای سوبژکتیویته هنر مدرن و پست‌مدرن ، فرصت رشد و بزرگ شدن حتی در حد مصطفی عقاد را ندارند...ایرانی ستودنی است اما شما فیلمی را به من نشان دهید که از ژرفنا و باطن ایرانی باشد نه در سطح و در حیطه اشیاء و فضاها و دیالوگ‌ها. و عرض کردم اگر ایرانی گری این است که رژیم گذشته برای حفظ محله عودلاجان و سقاخانه‌ها و قهوه‌خانه‌های سنتی آن ، از ما مصمم‌تر بودند. ماسوله و کاشان و یزد و عقدا و ...و معماری اصیل آن‌ها سنگی بود که آریستو کرات هزار فامیل هم بیش از ما به سینه می‌زدند... و البته فقط در حد حرف...
 
...سنت روشنفکری و به تعبیر بهتر انتلکتوئلیسم متعلق به غرب است و مبدأ و معادش نیز همان است ، از غرب برآمده و به غرب هم رجوع دارد. لفظ انتلکتوئلیته، روشنفکری یا منورالفکری، در برابر تفکری وضع‌شده است که متعلق به قرون‌وسطی است. بعد از رنسانس ، متفکران اروپایی یقین آوردند که قرون‌وسطی ، عصر تاریکی و تاریک‌اندیشی بوده است و لفظ انتلکتوئل (روشنفکر) برای کسانی وضع‌شده که در تفکر، مخالف معتقدات قرون‌وسطایی بوده‌اند. بنابراین روشنفکری ملازم با الحاد، یونان زدگی، علم پرستی و فرعونیتی است که ضرورتاً آنانی را که در سیر تطور تاریخی غرب و پیدایش تکنولوژی شریک نبوده‌اند و در اندیشه، هنوز رجوع به مبنایی می‌کنند که در خارج از دنیای جدید قرار دارد، وحشی و بربر می‌دانند. روشنفکری ، ملازم با این یقین است که حیات بشر به سه دوره تقسیم می‌شود: اسطوره ، دین و علم و ما اکنون در دوران علم به سر می‌بریم و دین جز خرافه‌ای بیش نیست! روشنفکری ملازم با اعتقاد به نظریه ترقی است و بر این اساس انسان‌های هر دوره از ادوار پیشین مترقی‌تر هستند و پیشرفت بشر و تکامل فکری او امری است که دارای ضرورت تاریخی است و بنابراین اگر قولی و یا فردی به مرجعی درگذشته رجوع کنند ، آنان را باید ارتجاعی و مرتجع خواند.
 
روشنفکری عین اومانیسم است و مفهوم درست اومانیسم جایگزینی بشر بر مسندی است که تا دیروز خدا بر آن تکیه داشته است. اومانیست ، بشر را می‌پرستد و این انسان را نیز به‌گونه‌ای تعریف می‌کند که علم امروز ایجاب می‌کند. انسانی که مورد پرستش قرار می‌گیرد ، خلیفه‌الله نیست بلکه بشری است که وجودش ، استمرار وجود گوریل‌هایی است که میلیون‌ها سال پیش‌بر کره زمین می‌زیسته‌اند. او فقط نیازهای حیوانی وجود خویش را اصیل می‌انگارد و خود را دررسیدن به مطلوب خویش ( هرچه باشد) آزاد می‌خواهد.او زندگی اجتماعی را نتیجه یک میثاق اجتماعی و یک قرارداد می‌داند و بنابراین اگر به حقوق دیگران تجاوز نمی‌کند، برای احترام به این قرارداد است. اگرنه هر چیزی ازنظر او مجاز است. روشنفکری ملازم با "تجدد" نیز هست و این تجدد یا مدرنیسم چنین اقتضاء دارد که هر چیز کهنه‌ای مذموم است و مگر نه اینکه هر نویی بالاخره کهنه می‌شود و بنابراین تنها انسانی ذاتاً متجدد است که حیات او عین نیلهیسم باشد و به یک "نفی مطلق" ایمان آورده باشد. روشنفکری ، ملازم با نفی سنن فلسفی پیشینیان نیز هست پس درنهایت امر ، هر روشنفکر چه بخواهد و چه نخواهد سوفسطایی است. او معتقد به نفس الامر و واقعیت ثابت نیست و به حقیقت نسبی ایمان دارد و این عین سفسطه است. روشنفکری بنابراین ملازم با سوبژکتیویته نیز هست چراکه مرجع تفکر روشنفکر ، خواه‌ناخواه بعدازآنکه در همه بدیهیات دچار تردید می‌شود ، خود اوست: من فکر می‌کنم ، پس هستم. بنابراین هیچ امر بدیهی دیگری که بتواند مبنای تفکر من واقع شود ، وجود ندارد جز اینکه من هستم. پس هر اتاقی مرکز جهان است و هر فرد انسانی خدایی است تبعیدشده از آسمان.
 
...و اما انتلکتوئلیسم یا روشنفکری شجره‌ای است که جز در خاک غرب نمی‌روید. روشنفکری ازلحاظ تاریخی ، اقتضائات و موجباتی دارد که در هیچ جای دیگر از کره زمین پا نمی‌گیرد. رجوع همه روشنفکران دیگر در سراسر کره زمین به مرجع آن‌ها (غرب) است و غرب‌زدگی معنایی جز این ندارد. بنابراین هیچ روشنفکری جز روشنفکر غربی اصیل نیست. پس بهتر است که روشنفکران سایر مناطق و اقوام کره زمین و بالخصوص روشنفکران این‌سوی عالم را "شبه روشنفکر" بخوانیم...از یک لحاظ دیگر شبه روشنفکری نسبت به اصل آن پست‌تر است چراکه شبه روشنفکر "مقلد" است  و روشنفکر ، اصیل و مستقل و بدون تردید مقلد غرب بودن (غرب‌زدگی) از غربی بودن به‌مراتب بدتر است(پیشنهاد می‌کنم کتاب غرب‌زدگی جلال آل احمد را بخوانید. از صفحه 141 تا 155 در توصیف غرب‌زدگی است)...
 
مسئله دیگری که وجود دارد این است که اگر مفهوم تحت الفظی "روشنفکر" را بدون در نظر گرفتن سابقه تاریخی روشنفکری و مبانی فلسفی آن در غرب لحاظ کنیم ، آنگاه روشنفکر به مفهوم کسی است که دارای فکری روشن است. آنچه اکنون معمول است ، همین است و متأسفانه بزرگان ما نیز به علل مختلف روشنفکر را به مفهوم تحت‌اللفظی آن گرفته‌اند و حتی این تعبیر را اصطلاحاً برای تحصیل‌کردگان علوم جدید به‌کاربرده‌اند. چنین کاری زبان را مخدوش می‌کند و بعد ما را نسبت به حقیقت روشنفکری و ماهیت آن ، بیشتر می‌کند. اما از طرف دیگر این کاری است که خواه‌ناخواه انجام‌ گرفته و حالا که چنین است برای فردی چون این حقیر که قصد تحلیل و تفسیر ماهیت روشنفکری را دارم ، کار به‌مراتب دشوارتر است. چه باید کرد؟ کسی از دوستان به من ایراد می‌کرد که "تو که به روشنفکری می‌تازی ، خودت در جایگاه آنان هستی. خودت هم تحصیلات علوم جدید داری و در دانشگاه تحصیل‌کرده‌ای و ..." فهمیدم که این آقا هم روشنفکری را بدون در نظر گرفتن سوابق تاریخی و ماهیت فلسفی آن می‌فهمد.
 
سعید مستغاثی
بنابراین ما اصلاً سینمای روشنفکری نداریم و هرچه هست شبه روشنفکری است. روشنفکری صفات و لوازمی دارد که در مجامع غرب‌زده ( فقط به دلیل غرب‌زدگی) محقق نمی‌شود و درست به همین علت است که اکنون در غرب دوران روشنفکری به سر آمده ، اما در ایران هنوز باقی است. بنابراین به روشنفکرهای وطنی اصولاً اطلاق کلمه روشنفکر درست نیست. چراکه آنان مقلدند و نه اصیل و از همه لوازم و صفات روشنفکر ( به مفهوم تاریخی آن‌که در غرب محقق شده است) نیز برخوردار نیستند. اما از طرف دیگر اگر صرفاً به آن‌ها "شبه روشنفکر" اطلاق کنیم ، آنگاه همین اشتباهی پیش خواهد آمد که شما نسبت به سخنان بنده ، به آن دچار آمده‌اید ، یعنی این تصور ایجاد خواهد شد که این‌ها از آن لحاظ که شبه روشنفکر هستند، موردحمله ما واقع‌شده‌اند و اگر روشنفکر بودند، وضع فرق می‌کرد. خیر، تفاوتی نمی‌کرد. اگر روشنفکری در این کشور محقق می‌شد، هرگز امکان وقوع انقلاب اسلامی وجود نداشت مگر در تأسی به غرب ( چراکه خواه‌ناخواه غرب درم عرض یک انقلاب عظیم قرار دارد که همه‌چیز را زیروزبر خواهد کرد) اگر روشنفکری در این کشور محقق می‌شد، ما هم در موجودیت تاریخی غرب شریک می‌شدیم و مثل ژاپن به‌ناچار، روح ملی را فدای توسعه تکنولوژیک می‌کردیم که نکرده‌ایم و خدا را شکر که چنین  امری در کشور ما وقوع نیافته و امکان وقوع نیز ندارد...
 
دوست من ! معاصر دنیای جدید بودن مساوی با قبول همه معیارها و اصول دنیای جدید و ما این‌چنین نیستیم. به ما می‌گویند "بنیادگرا" چراکه ما برای فهم و درک عالم و عمل در زندگی به غرب رجوع نمی‌کنیم. ما هنوز پیرو نهضت انبیاء هستیم و کسی که چنین باشد به نظریه ترقی معتقد نیست. تاریخ را طور دیگری می‌فهمد، عالم را طور دیگری می‌فهمد و برای عمل در زندگی به شریعت علمی غرب رجوع نمی‌کند، به قرآن و سنت رجوع می‌کند. هرکسی ناگزیر است که یا مجتهد و یا مقلد باشد. در شریعت تکنولوژیک غرب نیز همین است...سنت رجوع به مراجع و مآخذ در پژوهش به شیوه غربی جز این اقتضاء ندارد که شما آنان را اصل بینگارید و خودتان را فرع و "فونداسیون" تفکرات خویش را همان اصول غربی‌ها قرار دهید. عرض کردم که در غرب ، علی‌الظاهر عصر انبیاء گذشته است و فلاسفه دنیای جدید همان وظیفه‌ای را بر عهده‌دارند که در دنیای گذشته انبیاء بر عهده داشتند. ایدئولوژی یعنی شریعت جدید . دوست من ! فلاسفه دنیای جدید ملهم از عقل خود بنیاد و ملحدی هستند که بعد از رنسانس صورت نوعی آن تحقق پیداکرده است و انبیاء ، ملهم از آسمان بودند. "وحی" در روزگار ما باورکردنی نیست چراکه اصلاً آنچه بر بشر جدید غلبه دارد همین عقل خود بنیاد فلسفی است... و مشکل افرادی چون حقیر که حقیقت دنیای جدید و روشنفکر و شبه روشنفکر و غربی و غرب‌زده را شناخته‌ایم و خود را از این منجلاب خلاص کرده‌ایم. در همین‌جاست که مشهورات و مقبولات خاص ( و حتی عام) مبتنی بر اصول دنیای جدید است. ولی ما عقب نخواهیم نشست و حرف‌هایمان را خواهیم گفت چراکه می‌دانیم لازمه تحول دنیای جدید ، یکی هم آن است که من و امثال من حرف‌هایمان را (هرچند با عرف دنیای روشنفکری و شبه روشنفکری معارض است) بی‌رودربایستی بگوییم..."
 

شهید آوینی


منبع : وبلاگ سعید مستغاثی








chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد
منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.





اردو
تبلیغ کانال
ویژه نامه روز قدس
صوت
فیلم
کاریکاتور
اینفوگرافی
اخبار
پربازدیدترین
پیشنهادسردبیر
همایش ها
محصولات
اساتید